Στο δικό μου μυαλό
τα πράγματα είναι απλά. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Θα μου πεις, εγώ σκέφτομαι ακόμη σαν μικρό παιδί. Τυχερή, άτυχη, ευτυχής, δυστυχής, μόνο εγώ ξέρω πώς νιώθω σε έναν κόσμο γεμάτο από δολοπλοκίες, μυστικές συνωμοσίες και ψεύτικα λόγια που συνοδεύονται από εξίσου ψεύτικες αλληλο-φιλοφρονήσεις πασπαλισμένες με ζορισμένα χαμογέλα .

Στο δικό μου το μυαλό
τα πράγματα δεν είναι περίπλοκα. Δεν υπάρχουν στημένες ομορφιές, δεν υπάρχουν σχέσεις για το θεαθήναι, δεν υπάρχουν φτιαχτές ανάγκες που να ανταποκρίνονται σε πρότυπα που οι γύρω μου ποθούν διακαώς, δεν υπάρχουν λυκοφιλίες, δεν υπάρχουν λυκο-έρωτες. Δεν υπάρχουν "ναι μεν αλλά". Υπάρχει ή το "ναι" ή το "όχι".

Το δικό μου το μυαλό
δεν μπορεί να κατανοήσει τον αχταρμά. Τα θέλω απλά τα πράγματα. Όπως τα λες σε ένα παιδί για να σε καταλάβει. Όπως δεν μπορεί να κατανοήσει και την κακία. Ή το μίσος. Ή την εξαπάτηση. Ή την εκμετάλλευση.

Το δικό μου το μυαλό
δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι είναι το σωστό. Έτσι είναι όμως. Και δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ σε αυτόν τον κόσμο, γαμώτο. Ακόμη. Θα μου πεις "πάψε να σκέφτεσαι σαν μικρό παιδί" κι όλα θα φτιάξουν.

Μα στο δικό μου το μυαλό, όταν παραδίνεσαι, το παιχνίδι τελειώνει.