Πάντα αναρωτιόμουν γιατί η λαγνεία θεωρείται αμάρτημα, και μάλιστα θανάσιμο. Μου προκαλούσε ανέκαθεν εντύπωση το γεγονός ότι κάτι τόσο διασκεδαστικό και συνάμα όμορφο, κάτι που αγγίζει τα όρια της τέχνης, το "κλείδωσαν" κακήν κακώς σε μια λίστα με άλλα έξι αμαρτήματα που επίσης δυσκολευόμουν και δυσκολεύομαι να κατανόησω τα κριτήρια επιλογής τους.



Όσο για την ερμηνεία της λέξης, οι ορισμοί των λεξικών, που τη συνδέουν με την ακόρεστη σεξουαλική επιθυμία και τις σαρκικές απολαύσεις, μου αφήνουν την αίσθηση ενός τεράστιου κενού ανάμεσα στις λέξεις και το συναρπαστικό τελετουργικό που σε οδηγεί στην αιχμαλωσία του θύματός σου. Η λαγνεία είναι πάνω απ' όλα παιχνίδι του νου και της ψυχής.

Ερωτικό κάλεσμα, τέχνη αποπλάνησης, μικρές -πολλές φορές ανεπαίσθητες- κινήσεις που οδηγούν το θύμα σου παγιδευμένο στον ιστό της σαγήνης σου ενώ την ίδια στιγμή κι εσύ παραδίνεσαι ή... εξαφανίζεσαι.
Οι κανόνες του παιχνιδιού,είναι δικοί σου.