-Μισό λεπτό! του φώναξε λίγο πριν κλείσει πίσω του για πάντα, τη λευκή πόρτα. Έμοιαζε στ' αλήθεια πολύ βαριά με τα τεράστια σιδερένια κάγκελα που καμπύλωναν συμμετρικά, όμοια με το καμπύλωμα των πετάλων του λουλουδιού που απολαμβάνουν τον πυρωμένο ήλιο. Στην πραγματικότητα, ήταν τόσο ελαφριά όσο ένα πούπουλο. Όπως ήταν το καθετί γύρω του. Όπως ήταν κι ο ίδιος.
Ξεχάσατε το βιβλίο σας!
-Το βιβλίο μου;
-Ναι, ναι, το βιβλίο σας. Δε σας μίλησαν για αυτό;
-Όχι...ποιος;
-Δεν έχει σημασία. Πάρτε το, είναι δικό σας τώρα.
Με μια γρήγορη κίνηση -ίσως κι αστραπιαία, ο χρόνος λειτουργούσε διαφορετικά, δε μπορούσε να τον ελέγξει, δεν τον ένοιαζε κιόλας- πήρε το βιβλίο από τα χέρια του ανθρώπου που του μιλούσε και το ξεφύλλισε μηχανικά. Ποιος να ήταν άραγε; Ούτε κι αυτό τον ένοιαζε.
-Μα αυτό είναι άδειο. Δε γράφει τίποτα.
-Ναι, αυτός είναι ο σκοπός του. Να γραφτεί από εσάς. Από εδώ και στο εξής.
-Από εμένα; Μα τι λέτε; Εγώ δεν υπήρξα ποτέ συγγραφέας κύριε...κύριε...
-Δεν είμαι κύριος.
-Συγνώμη; Μα τι εννοείτε. Πώς είστε "κυρία" ;
-Όχι. Ούτε.
-Ε και τότε τι είστε;
-Ύπαρξη...όπως κι εσείς.
Α δεν του τα έλεγε καλά αυτός ο περίεργος Καθόλου καλά. Δεν του φτανε ο καημός του με το στραπάτσο που φαγε! Ποιος την άκουγε τώρα τη Μαρία. Ποιος πλήρωνε τις ζημιές στο αυτοκίνητο. Ποιος εκείνο ποιος το άλλο...τόσα είχε στο νου, κι είχε κι εκείνον τώρα να του λέει πώς είναι ύπαρξη! Δεν έβγαινε άκρη.
-Ακούστε κύριε "ύπαρξη". Δεν έχω χρόνο για παιχνίδια. Για την ακρίβεια θα έπρεπε να είμαι στο σπίτι μου από χτες! Έχω ήδη καθυστερήσει πολύ κι έχω να προλάβω τα γενέθλια του μικρού μου γιου. Μπορείτε να γίνετε πιο σαφής; Πολύ σαφής αν δυνατόν! Τι ακριβώς πρέπει να γράψω; Εγώ είμαι προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν είμαι συγγραφέας σας ξαναλέω.
-Δε σας ρώτησα τι επαγγέλεστε. Ό,τι κι αν ήσασταν, αυτό το βιβλίο θα το γράφατε. Αλλάζετε σημείο ζωής. Μόλις ολοκληρώσατε και παραδώσατε το πρώτο σας, δεν το γνωρίζατε; Είναι ώρα να συμπληρώσετε το δεύτερο. Κάθε μέρα σας θα είναι και μία σελίδα του.
-Εγώ παρέδωσα το πρώτο μου βιβλίο; Καλό κι αυτό! Και πώς έγινε αυτό; Και το κυριότερο "πότε";
-Με την άφιξη σας εδώ.
-Πού "εδώ"; Πού είμαστε;
-Παντού και πουθενά. Στο χάος.
-Παίζετε με τα νεύρα μου και δεν το βρίσκω καθόλου αστείο. Το βρίσκω άκρως ενοχλητικό.
-Οχι, σας διαβεβαιώ. Το μόνο που κάνω είναι να σας ενημερώνω για τη συνέχεια της ζωής σας.
-Μάλιστα. Καλώς. Ευχαριστώ. Γεια σας!
-Μη θυμώνετε. Κάποτε θα είστε ευγνώμων για την ευκαιρία που σας δίνεται αυτή τη στιγμή. Όπως και να χει, μην ξεχάσετε το βιβλίο.