(painting by Anita Klein)

Ανεβοκατεβαίνω.

Ταλαντεύομαι.

Στο ψηλά και το χαμηλά. Το ανώτερο και το κατώτερο.
Ίσα που προλαβαίνω κάθε φορά να απλώσω τα χέρια να αρπάξω αυτό που μου αρέσει. Ό,τι νιώθω δικό μου.
Και κάθε φορά που περνώ από το κέντρο σταματώ. Για λίγο, μη νομίζεις. Βάζω τα φτερά μου στον αυτόματο πιλότο και τοποθετώ προσεχτικά όσα βιαστικά πήρα σε μια μεγάλη σακούλα. Αν τη δεις δε σου γεμίζει το μάτι. "Σακούλα για κάδο απορριμάτων" γράφει απ'έξω. Σε ξεγελάει. Μα κάθε φορά που ανοίγω το ντουλάπι για να πάρω μία, δεν κοιτάζω. Το χέρι μου πάει κατευθείαν στο βάθος, εκεί που φυλάω τις μεγάλες. Με νοιάζει μόνο να χωρά πολλά.
Και κάπως έτσι καταφέρνω να βρίσκομαι στο κέντρο ενός κύκλου που ονομάζεται ζωή. Της δικής μου. Μαζί με τους μικροσκοπικούς και τους μεγαλοπρεπείς θησαυρούς μου. Από χώμα κι ουρανό.


Τραμπα-τραμπαλίζομαι
πέφτω και τσακίζομαι
και χτυπώ το γόνα μου
και γελάει η νόνα μου
και γελάνε τα παιδιά
που μου σκίστηκε η ποδιά...






Και κάπως έτσι ευχαριστιέμαι το παιχνίδι.