Τόπος : Σχολείο.
Πρωταγωνιστές: παιδιά και νηπιαγωγοί.

Ψάχνει η συνάδελφος στην τάξη της ( στο πισι) τραγούδι για την αμυγδαλιά να ακούσουν τα μικρά όταν κάναμε το θέμα। Κάτι σε light έκδοση। Είμαι έξω από την τάξη της και ψάχνω βιβλίο με αναλογο θέμα για τα παιδιά της δικής μου τάξης, στη βιβλιοθήκη που έχουμε στο διάδρομο. Κλικάρει το παραπάνω τραγούδι, να δει ποιο είναι(είπαμε...έψαχνε κάτι σε "ελαφρύ" , όχι αυτό!) και αρχίζει να παίζει. Το ακούω από έξω, βουτάω ένα πανί (μια πετσέτα εν ολίγοις που ήταν ακουμπισμένη παραδίπλα) και μπαίνω στην τάξη της χορεύοντας.
Ταυτόχρονα φωνάζω τα παιδιά της τάξης μου να έρθουν για χορό, "όοοοπα...φςςςς... ελάτε από εδώ για χορό !" ενώ ακούω και τη συνάδελφο από μέσα..."όπα όπα"

Εν ολίγοις, μέσα σε δυο τρία λεπτά είχαμε βάλει τέρμα το πισί, είχαμε μαζευτεί και τα δύο τμήματα σε μία τάξη και πήγαινε ο χορός σύννεφο.

Τελικό συμπέρασμα :
Ευτυχώς που είμαστε νηπιαγωγοί! Τι θα κάναμε αν ήμασταν
καθηγήτριες και έπρεπε να κάνουμε σώνει και καλά ντε, μάθημα;

Ούτε να το σκέφτομαι!