Friday, September 09, 2016

Γυμνωμένοι χοροί







Τα αποκαμωμένα βράδια
-παρασύρομαι όταν-
 με καλείς
βουβά
σε γυμνό χορό
ως τη χαραυγή.
Τότε που τα όνειρα 
σαν χελιδόνια
επιστρέφουν στην χώρα των γιων του Ύπνου.
Στον δρόμο του σκοταδιού
-μου ψιθύρισες κάποτε-
ενώνουν οι άνθρωποι τις ψυχές τους
μέσα από σώματα ακάλυπτα.
Απροκάλυπτα
με  προ(σ)καλείς 
κι εγώ 
αφήνομαι στα βήματά σου. 








Thursday, August 11, 2016

Μη σταματάς να ονειρεύεσαι τη ζάχαρη





Σημασία δεν έχει μονάχα ο προορισμός. 

Σε κάθε βήμα, αναλογίσου πού στέκεσαι, συνοδοιπόρε.

Πατούν γερά τα πέλματα κι ο νους σου;
Να αναρωτιέσαι
και να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά.
Μην πέσεις σε άμμο κινούμενο. 
Είναι πιο δυνατή από εσένα, συνοδοιπόρε.
Θα σε τραβήξει μέσα.
Όπως χαιρέκακα θα σε καταπίνει
και στ' αυτιά σου θα ηχούν ακόμη 
των Σειρήνων τα τραγούδια
-οι δαίμονες δεν πιάνονται φίλοι, δεν το ήξερες;- 
χείρα βοηθείας δύσκολα θα βρεθεί. 

Οι άνθρωποι φοβούνται.

Αν βουλιάξουν μαζί σου; 
Αν τους τραβήξεις;  

Θα πρέπει να παλέψεις μόνος σου.
Να πατήσεις πάνω στης ψυχής σου τα τείχη
για να τα καταφέρεις.
Κι αν ούτε κι αυτό σε ξεβράσει,
σαν θα γεμίζει τα ρουθούνια σου η άμμος
-τι άλλο απομένει πια;- 
κλείσε τα μάτια
και κάνε την άμμο ζάχαρη. 
Σε καταπίνει μια κούπα ζάχαρη.
Έτσι βάλε στο νου σου.

Γλυκιά που είναι...

Γλυκά που είναι τα όνειρα...
Μέχρι το τέλος
τη ρώμη τους σε κερνούν. 

Γι' αυτό σου λέω!

Μη σταματάς να ονειρεύεσαι τη ζάχαρη

Και θα τα καταφέρεις, συνοδοιπόρε.
Και θα τα καταφέρω.




Wednesday, December 02, 2015

Παιδική σεξουαλική κακοποίηση

"Κι αν θέλω για λίγο ακόμη
παιδί να παραμείνω  
είναι για κρατήσω μέσα μου 
όλα εκείνα τα γέλια που σταμάτησαν βίαια
να ακούγονται "

(αφιερωμένο σε όλα εκείνα τα παιδικά γέλια που... χάθηκαν) 








ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ 

(Αν σου συμβαίνει μη φοβάσαι να μιλήσεις! Δεν φταις, δεν είσαι ένοχος! )



Ο Κρις Νιούλιν,επικεφαλής του National Children's Advocacy Center στις ΗΠΑ, ενός διεπιστημονικού κέντρου για παιδιά που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά κυρίως, έχει διενεργήσει χιλιάδες δικανικές συνεντεύξεις σε παιδιά-θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, αλλά αρνείται να ξεχάσει μία που έλαβε χώρα στις αρχές της δεκαετίας του '90: 

«Ηταν με ένα 13χρονο κορίτσι που είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα του. Αποκάλυψε σχεδόν αμέσως τι είχε συμβεί και ειδοποιήθηκαν οι αρμόδιοι φορείς (αστυνομία, εισαγγελείς, κοινωνικοί λειτουργοί κ.ο.κ.) που διαχειρίζονται τέτοια περιστατικά. 
Τώρα, όμως, το κορίτσι με κοίταζε στα μάτια και μου έλεγε: 
-Αν ήξερα τι θα γινόταν, δεν θα μιλούσα ποτέ».

(όλη η συνέντευξη εδώ: 
http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=646276

Θεσμοί αντιμετώπισης του φαινομένου :

Εισαγγελία Ανηλίκων,
Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού, 
Παιδικά Νοσοκομεία, 
Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου (ΕΨΥΠΕ), 
Συνήγορος του παιδιού: Κύκλος Δικαιωμάτων του Παιδιού 


Γραμμές  βοήθειας:

Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS (Χαμόγελο του παιδιού) – 1056
Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας – 110
Γραμμή Σύνδεσμος για την Ψυχοκοινωνική Υγεία του Παιδιού και του Εφήβου 801-801-1177 
Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης 197 (210 197 για κλήσεις εκτός Νομού Αττικής, λειτουργεί όλο το 24ωρο -όλες τις ημέρες του χρόνου).
Ευρωπαϊκή Γραμμή Στήριξης Παιδιών και Εφήβων  (116-111)
Γραμμή βοήθειας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ – 80011 80015
Γραμμή Μαζί για το Παιδί της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί» – 11525
Γραμμή του Συνηγόρου του Πολίτη για παιδιά – 8001132000
Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη) – 11012
Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής – Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ): Λεωφ. Αλεξάνδρας 173, 3ος όροφος, τηλ. 210 6476370
Τμήμα Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης: Μοναστηρίου 326, τηλ. 2310 388456, 2310 388457, 2310 388458.


Επιπλέον πληροφορίες (ελληνικές ιστοσελίδες):

http://stressteen.stress.gr/abuse.php
http://www.aboutyouth.gr/el/07_sepa_0.html








Monday, October 05, 2015

Πώς με επιθυμείτε άνθρωποι;



Nα κρυφτώ.

Σαν νιώσω ότι με χάνω
θέλω μονάχα να κρυφτώ.
Κι ανάθεμα -αλήθεια σου το λέω-
αν με γνώρισα ποτέ.
Δεν πρόλαβα.
Κατάφερα μόνο τούτο,
να περιφέρομαι σε λεωφόρους φωτισμένες,
εύκολος στόχος.
Γαμωτο. Επρεπε πιο γρήγορα να τρεξω.
Φτου και βγαίνω είπες
και δεν πρόλαβα.

Και τώρα;
Πού να σταθώ;
Ποιον εαυτό να χαρίσω στους ανθρώπους;
Σε ποιον καθρέφτη να σταθώ απέναντι;
Στης χαράς;
Στου φόβου;
Ή μήπως, σαν άλλη ηρωίδα
σε χώρες φαντασίας
να διαπεράσω τα κρύσταλλα
και σε μέρη
πολυσύχναστα και βοερά να βρεθώ,
εκεί που όλο και κάποιος ξεχωρίζει
ανάμεσα σε αδιάφορα βλέμματα
γεμάτα από ζωές άδειες
και σου ρίχνει κλεφτή -ας είναι- μια ματιά
έστω.

Να αλλάξω το παιχνίδι;

Θέλω.
Έχασα, με βρήκες...  δεν είναι αρκετό; 

Διαλέγω το πιο όμορφο φουστάνι, 
εκείνο το κεντημένο με χρυσά χαμόγελα 
και ασημένια γλύκα από άκρη ως άκρη,
εκείνο με τους κρυφούς πόνους
στη φόδρα ραμμένους,
το φορώ με τσαλακωμένη περηφάνια
και στήνω τον πάγκο της ζωής μου
καταμεσής του δρόμου!
Ξέρεις κάτι;
Δε σε ρωτώ πια, δεν ρωτώ κανέναν.
 Αποφασίζω και αλλάζω το παιχνίδι.
Φτου και βγαίνω, λοιπόν
εγώ τούτη τη φορά!

"Διαλέξτε άνθρωποι! Για ελάτε κοντά... 
εμπορεύομαι την ψυχή μου! Θαυμάστε την!
Ντυμένη πότε με μετάξια και πότε με βελούδα!

Πώς με επιθυμείτε άνθρωποι;
Και με κουρέλια μπορώ να την ντύσω αν σας αρέσει.

Πόσο να σας βάλω;
Δυο όνειρα και τρεις ευχές;
Αμέσως κύριε!
Εσείς κυρία; Πόσα ψεύτικα χαμόγελα χρειάζεστε;

Σας αρκούν; ; 
Και δυο άδειες αγκαλιές... φυσικά, ό,τι θέλετε!
Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο! 
Όλα για τον πελάτη..."


Την εμπορεύομαι σας λέω την ψυχή μου,
ελάτε,

κι ας μην με προδίδει εκείνη ποτέ.
Παιχνίδι την ορίζω, καινούριο, 
κάθε φορά καινούριο.
Την πουλάω και την αγοράζω πίσω!

Δυο τρεις μεταποιήσεις και έτοιμη ξανά.
Τι κι αν εκείνη ξέρει πάντα καλύτερα;
Τι κι αν γνωρίζει,
πρωτύτερα,
πως στα δικά της κιτάπια δεν χωρούν
πράξεις λογικής και γνώσης,
μήτε ρέστα και προσφορές;
Τέτοια είμαι.
Την πουλώ και της κρεμάω ταμπέλες

με τιμές συμφέρουσες
να δελεάσω τους ανθρώπους,

να κερδίσω δυο στιγμές ευτυχίας.


Ναι, τέτοια είμαι.
Και θέλω να κρυφτώ.

Να μη με βλέπω.
Να μη με βλέπουν.
Να καταχωνιαστώ σε κρυψώνες
που ποτέ κανείς δε θα με ξαναβρεί.
Γιατί σου λέω
σαν νιώσω ότι φοβάμαι
θέλω μονάχα να κρυφτώ.
Να μην είμαι εκεί 
αν και τούτη η ευτυχία
-αγορασμένη ακριβά- 
γλιστρήσει και χαθεί.   
Να μην το δω.


(Άνοιξε την αγκαλιά σου.
Να κρυφτώ θέλω.)


Wednesday, June 03, 2015

Πόθοι ζωής







Κορωμένος από  πόθο
θαρρείς πως κάθε στιγμή που ο έρωτας
ξεγλιστρά μέσα από τα ιδρωμένα τους χέρια,
οι εραστές μισούν ο ένας τον άλλον.
Μεθυσμένος ακόμη,
από την πίστη σου σε εκείνον
ορκίζεσαι πως άλλο  χειρότερο δεν είναι
από τούτη τη ζήλια                                                           
που κατατρώγει την καρδιά.

Μα πώς να μην πλανευτείς
αν το βλέμμα σου -ως τώρα- δεν έχει βυθιστεί
σε μάτια, γνώριμα ή ξένα,
που είναι αναγκασμένα να μη σε φθονήσουν;
Άλλο χειρότερο από τη ζήλια των ερωτευμένων
είναι εκείνη των άλλων
που, όσο τίποτα, ποθούν τη ζωή σου.
Αυτή
που κατατρώγει την ψυχή.




Wednesday, December 31, 2014

Το κίνημα του Μεταφρασισμού

  (Έπαινος από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών - Πανελλήνιος και Παγκύπριος διαγωνισμός Ποίησης και Διηγήματος 2014. Συμμετοχή με το ψευδώνυμο: Άρτεμις )                                                                                                               


 




«Καλή σας μέρα δεσποινίς, το συνηθισμένο παρακαλώ!» είπε με ένα αβρό χαμόγελο σχηματισμένο στα λεπτά του χείλη ο κύριος Ρότμαν  κι ευθύς, η Μπελ έστρεψε το βλέμμα της στον μεταφραστή.
Εκείνος, ξερόβηξε λίγο να καθαρίσει τη φωνή του, να βγουν οι λέξεις  μεγαλόπρεπα, όπως τους άξιζε, και πήρε το λόγο.
«Δεν δίνω δεκάρα για το πώς θα είναι η μέρα σας δεσποινίς. Τι στο διάολο, ακόμη δεν έχετε μάθει ότι κάθε μέρα παραγγέλνω έναν καφέ σκέτο κι ένα κουλούρι; Τι με κοιτάτε με αυτό το ηλίθιο βλέμμα; »
Η Μπελ, στο άκουσμα της μετάφρασης, έσφιξε πεισματικά τα χείλη της και κοίταξε έντονα τον κύριο Ρότμαν.
«Ό,τι πείτε κύριε!» του απάντησε μετά από λίγο με την ψιλή της φωνή και γύρισε επιδεικτικά μπροστά στα αχώνευτα μούτρα του τον τροφαντό πισινό της για να ετοιμάσει την παραγγελία του.
«Θα μου έδινε μεγάλη χαρά αν πηγαίνατε να πνιγείτε κύριε, όσες φορές και να μου το πείτε πάντα θα το ξεχνώ γιατί είστε ένας ασήμαντος ηλίθιος» έσπευσε να μεταφράσει η μεταφράστριά της με περισσή ευγένεια και χάρη.
Ο κύριος Ρότμαν κούνησε το κεφάλι με σοβαρότητα και  κατανόηση και περίμενε να εξυπηρετηθεί παραμερίζοντας στην άκρη, παραχωρώντας τη  θέση του στο επόμενο δίδυμο που στεκόταν στην ουρά· επρόκειτο για μια κυρία με την μεταφράστριά της.
Την τελευταία εικοσαετία οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν ποτέ μόνοι· πήγαιναν πάντα δυο δυο, ο καθένας συνοδευόμενος από τον μεταφραστή ή την μεταφράστριά του. Το σύνηθες βέβαια ήταν οι άντρες να έχουν άντρες μεταφραστές και οι γυναίκες, γυναίκες καθώς πριν καταλήξουν στην κοινή τους πορεία ήταν υποχρεωμένοι να συμβιώσουν τουλάχιστον για τρία χρόνια. Φυσικά δεν ήταν απόλυτο, πολλοί προτιμούσαν του αντίθετου φύλου κι όχι πάντα για τους ευνόητους λόγους. Για το διάστημα αυτό ο μεταφραστής ή η μεταφράστρια θεωρούνταν δόκιμοι ενώ η οριστική τους πρόσληψη δεν γινόταν παρά μόνο με το πέρας της τριετίας οπότε και τελείωνε στην ουσία η δοκιμαστική περίοδος που περιελάμβανε την πρώτη τυπική γνωριμία εργαζομένου –εργοδότη, την βαθύτερη γνωριμία στη συνέχεια και εν κατακλείδι την σχεδόν απόλυτη ταύτιση του μεταφραστή με τον εργοδότη του, πράγμα που έδινε στον πρώτο τη δυνατότητα να αποκωδικοποιεί πλήρως τις σκέψεις του δεύτερου κι έτσι στη συνέχεια να προχωρά στην ουσιαστική μετάφραση των λόγων του. Μάλιστα το τελευταίο εξάμηνο της εν λόγω τριετίας, αφιερωνόταν αποκλειστικά στην εντατική καθημερινή κι ολοήμερη εξάσκηση του μεταφραστή -στον έξω κόσμο- προκειμένου να τελειοποιήσει την τεχνική και τα αποτελέσματά του κι έκλεινε με ένα μικρό τελετουργικό, ως παράδοση πια.
Το επάγγελμα του μεταφραστή είχε γίνει πλέον όχι μονάχα περιζήτητο αλλά και απαραίτητο τόσο όσο και η ανθρώπινη ανάσα· δεν είχες μεταφραστή; Ήσουν ένα μηδενικό: κανείς δε σου απήυθυνε τον λόγο, κανείς δε σε λογάριαζε ως ύπαρξη. Από τότε που οι άνθρωποι χάθηκαν ανάμεσα στην τυπικότητα, την προσποίηση, τις δήθεν αβροφροσύνες, τις διπλωματικές σχέσεις ακόμη κι ανάμεσα στις μανάδες με τα παιδιά τους,  κρίθηκε απολύτως αναγκαία η μετάφραση των λόγων τους που στόχευε στην ουσιαστική εξήγησή τους πίσω από την τυπική σημασία των λέξεων. Λίγο πριν από την εμφάνιση του Μεταφρασισμού  οι άνθρωποι είχαν φτάσει ένα βήμα πριν από την απόλυτη παραφροσύνη: άλλα έλεγαν, άλλα ήθελαν κατά βάθος να πουν, άλλα εννοούσαν, άλλα καταλάβαιναν οι άλλοι, αλλού ήθελαν να οδηγήσουν τις συζητήσεις τους,  αλλού τις πήγαιναν, αλλιώτικα μιλούσαν οι μισοί κι αλλιώτικα οι υπόλοιποι και τελικώς και προφανώς… έκαναν συνεννοήσεις άλλα άντ’ άλλων! Το αποτέλεσμα; Ο κόσμος θύμιζε κυριολεκτικά ένα απέραντο φρενοκομείο με αμέτρητους αλαφροΐσκιωτους τροφίμους που βάδιζαν νευρικά δίχως κατεύθυνση και σκοπό και λέγοντας ο καθένας τα δικά του! Αυτό δε που ήταν πραγματικά άξιον απορίας –ίσως όχι και τόσο τελικά- ήταν το γεγονός ότι εννιά στις δέκα φορές δεν αντιλαμβάνονταν καν την ασυνεννοησία που μάστιζε τις σχέσεις τους! Φρόντιζαν μάλιστα να περνούν αυτό το μοντέλο προσωπικής επαφής –στενής ή τυπικής- και στις επόμενες γενιές προσφέροντας στα παιδιά τους πλείστα παραδείγματα προς μίμηση:
«Να διαβάσεις κι άλλο!» συμβούλευαν οι μανάδες τα βλαστάρια τους κι αμέσως μετά έφτυναν τον κόρφο τους, να ξορκίσουν το μαρτύριο της καθημερινής μελέτης που το κουβαλούσαν μέσα του ως το πιο πικρό απομεινάρι των πιο γλυκών τους χρόνων.
«Να σπουδάσεις! Να βρεις την ευτυχία!» ορμήνευαν οι πατεράδες τα παιδιά τους και οι μορφωμένοι δάκρυζαν κρυφά στη μνήμη των χαμένων τους ονείρων, οι αμόρφωτοι έκλαιγαν το  χαμένο τους θάρρος και όλοι μαζί την μαύρη τους τη μοίρα!
Συχνά μάλιστα, περνούσαν στο άλλο άκρο και δήλωναν ευθαρσώς και απερίφραστα  γεμάτοι, χαρούμενοι κι ικανοποιημένοι με τη ζωή τους φορώντας το πιο ψεύτικο και μελιστάλαχτο χαμόγελό τους.
«Επιτέλους… ένα από τα μεγαλύτερα μου όνειρα έγινε πραγματικότητα! Ναι φίλοι μου, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω το τελευταίο μου απόκτημα! Ειλικρινά συγκινούμαι… δεν είναι τέλειο; Το κινητό μου τηλέφωνο! Ένα πραγματικό κόσμημα! Τελευταίο μοντέλο και πανάκριβο!»
 «Η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή μου είναι το αυτοκίνητό μου! Τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί με την ικανοποίηση που νοιώθω σαν βλέπω τα μάτια όλων γύρω μου να γυαλίζουν από τη ζήλια! Φάτε τη σκόνη μου πειναλέα παράσιτα!»
«Τι άλλο να ζητήσουμε; Τα έχουμε ήδη όλα, είμαστε ευτυχισμένοι!» καμάρωναν αρκετοί μελλοθάνατοι λίγο πριν τον οριστικό τους θάνατο…

Δεν είναι τυχαίο βεβαίως ότι εκείνα τα χρόνια πέρασαν ανεξίτηλα στη μνήμη των ανθρώπων ως η Παρανοϊκή Περίοδος, πρόδρομος της περιόδου του Μεταφρασισμού! Πάντως ακόμη κι εάν τότε δεν το γνώριζαν, ο Μεταφρασισμός είχε ήδη αρχίσει να απλώνει τις ρίζες του κάτω από τα δυσνόητα λόγια τους και τα ακόμη πιο ακαταλαβίστικα συναισθήματά τους που τους οδηγούσαν σε πράξεις εξίσου ακατανόητες!  Η τρέλα των ανθρώπων να επιζητούν διαρκώς την αποδοχή των υμετέρων και να τρέφουν τα χοντρόπετσα εγώ τους με προσποιητά λόγια  και καλοστημένους ρόλους σαν παγκοσμίου φήμης θεατρίνοι οδήγησε, αναπόφευκτα θα λέγαμε, στην ανάγκη γένεσης ενός νεωτερισμού, απαραίτητου για την επαναφορά της ισορροπίας των πραγμάτων! Έτσι,  δειλά δειλά,  ξεκίνησε ως κίνημα την δεκαετία του εβδομήντα ο Μεταφρασισμός και πλέον, είκοσι χρόνια αργότερα, εν έτει  2094, είχε καθιερωθεί ως θεσμός κι είχε ολόγυρα ριζώσει στην καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν μπορούσαν πια ούτε να φανταστούν τις ζωές τους χωρίς τους μεταφραστές τους!
Ο Πάτρικ Ρότμαν είχε σταθεί ιδιαίτερα τυχερός στην επιλογή του δικού του· τον είχε γνωρίσει στο συνέδριο κλινικής καρδιολογίας του οποίου ήταν ο κύριος εισηγητής πριν από περίπου τέσσερα χρόνια. Επρόκειτο για έναν  πραγματικά ικανό μεταφραστή –πουλιά στον αέρα έπιανε ο άτιμος- και έναν ιδιαίτερα ταπεινό και ήσυχο ανθρωπάκο, ζαχαρωτό λουκουμάκι για τον αγριάνθρωπο Πάτρικ Ρότμαν που μόλις είχε απολύσει τον προηγούμενο. Μην ψάχνετε για κάποιον ιδιαίτερο λόγο· δεν υπήρχε! Ο προηγούμενος μεταφραστής απολύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες λόγω των μούτρων του. Δεν ήταν της αρεσκείας του κυρίου Ρότμαν! 

Tuesday, August 05, 2014

Η ασπίδα


  
Με φώναξε να γυρίσω. Στη φωνή της έβραζαν η ανησυχία κι ο εκνευρισμός μαζί. Είχα ξεχάσει την ασπίδα μου, μου είπε. 
«Πού πας έτσι; Θα σε φάνε λάχανο καημένη μου!»

«Μα τι να την κάνω την ασπίδα; Πάει, αποτρελάθηκε η μοίρα» σκέφτηκα και την κοίταξα με οίκτο.

«Σου το έχω πει χίλιες φορές, σου έχω γράψει πόλεμο! Καταλαβαίνεις; Πό-λε-μο!» μου είπε λες και διάβασε τη σκέψη μου. «Βάλ’ το καλά στο ξερό σου! Ό,τι πω εγώ!»

«Ό,τι πει το μυαλό μου!» της απάντησα με θράσος αυτή τη φορά.

Μα το παράκανε ώρες ώρες! Όσο κι αν δε μου άρεσε να την αποπαίρνω, σαν έπαιρνε αυτό το ύφος του μέγιστου παντογνώστη, μου γύριζε το μάτι ανάποδα. Όχι κυρία μοίρα μου, δε θα κάνεις εσύ ό,τι σου καπνίσει!» Δεν της το είπα αυτό, αλλά σίγουρα το έπιασε από το περιφρονητικό βλέμμα που της έριξα.

«Μια ζωή έτσι ήσουν! Θρασύτατη! Ηλίθια!» θύμωσε.

Το είχε αυτό! Όποτε της πήγαινα κόντρα, τα έχανε και το γύριζε στο θυμό κι άμα παραθύμωνε το γύριζε στο βρίσιμο. Ευτυχώς σήμερα, δεν είπε πολλά. Άλλες φορές δεν είχε σταματημό.  Δεν της άρεσε καθόλου να την αμφισβητούν. Μα κι εγώ, από τότε που το κατάλαβα, είχα γίνει το μεγαλύτερο πνεύμα αντιλογίας! Το κόκκινο μου έδειχνε αυτή; Στο μαύρο πήγαινα εγώ! Έτσι, επίτηδες.  Με τη μοίρα μου είχα από μικρό παιδί σχέση λατρείας και μίσους. Απολάμβανα τους δρόμους που μου άνοιγε και μετά διάλεγα  να περπατήσω στους παράδρομους. Βέβαια, εκείνη δεν το παραδεχόταν πως έκανα ό,τι ήθελα.

«Νομίζεις πώς δεν ήξερα ότι θα πας από τον παράδρομο; Εγώ το έχω αποφασίσει και αυτό. Ξέρω εγώ…» έλεγε τάχα συγκινημένη που όλα πήγαιναν σύμφωνα με τα σχέδιά της.  Και μετά εγώ, άλλαζα και πήγαινα από τον δρόμο. Για σπάσιμο. Κι εκείνη πάλι δάκρυζε.